Τα βιβλία αναφοράς υποστηρίζουν ότι η δομή του DNA “αποδείχθηκε” το 1953 με μια δημοσίευση των James Watson και Francis Crick. Η περίφημη φωτογραφία_51 αποτέλεσε την κύρια βάση γι’ αυτό. Η Βικιπαίδεια αναφέρει: “Η φωτογραφία 51 είναι ένα διάγραμμα Laue του DNA που τραβήχτηκε από τον Raymond Gosling, διδακτορικό φοιτητή της κρυσταλλογράφου ακτίνων-Χ Rosalind Franklin, στο King’s College τον Μάιο του 1952[, το οποίο δημιουργήθηκε με τη χρήση περίθλασης ακτίνων-Χ. Είχε θεμελιώδη σημασία[2] για την ανακάλυψη της δομής της διπλής έλικας του DNA από τους James Watson και Francis Crick[3] στο Πανεπιστήμιο του Cambridge”.
Με βάση αυτή τη φωτογραφία, θεωρήθηκε μια συγκεκριμένη δομή και προέκυψε το μοντέλο της διπλής έλικας, το οποίο αναπαρίσταται γραφικά. Ωστόσο, οι Watson και Crick δεν παρατήρησαν ποτέ άμεσα τη διπλή έλικα του DNA σε πραγματική τρισδιάστατη αναπαράσταση. Σε αυτό το πλαίσιο, τίθεται το θεμελιώδες ερώτημα πώς μπορεί κανείς να μιλήσει εδώ για απόδειξη, αν πρόκειται κυρίως για μοντελοποίηση με βάση έμμεσα δεδομένα μετρήσεων.
Στη συνέχεια, γίνεται αναφορά σε μικρογραφίες ηλεκτρονίων από μια δημοσίευση του 2012 (αριθμός 1) και από μια δημοσίευση του 2015 (αριθμός 2).
Με βάση αυτές τις εικόνες, ο καθένας μπορεί να διαμορφώσει τη δική του κρίση σχετικά με το κατά πόσον η δομή της διπλής έλικας με την υποτιθέμενη αλληλουχία των νουκλεοτιδίων και των τεσσάρων βάσεων αδενίνη, γουανίνη, κυτοσίνη και θυμίνη μπορεί πράγματι να αναγνωριστεί. Κατά την κρίση μου, καμία δομή διπλής έλικας δεν μπορεί να αναγνωριστεί σε αυτές τις εικόνες. Η ερμηνεία μιας τέτοιας δομής σε αυτές τις εικόνες μου φαίνεται εξαιρετικά αμφισβητήσιμη, ιδίως από επιστημονική άποψη.
Μια άλλη σημαντική πτυχή που συχνά δεν λαμβάνεται επαρκώς υπόψη, ιδίως στις εικόνες του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου, είναι η αλλοίωση του δείγματος DNA λόγω της απαραίτητης προετοιμασίας του δείγματος. Απαιτούνται χημικές και φυσικές διεργασίες πολλαπλών σταδίων για να καταστεί εξαρχής δυνατή η ηλεκτρονική μικροσκοπική απεικόνιση. Αυτό εγείρει ένα κεντρικό ερώτημα: Ποιες αλλαγές υφίσταται το DNA ως αποτέλεσμα αυτής της πολύπλοκης προετοιμασίας του δείγματος;
Ένα παρόμοιο πρόβλημα προκύπτει και με τη φωτογραφία_51. Για την παραγωγή αυτής της εικόνας, το DNA ακτινοβολήθηκε με ακτίνες Χ για διάστημα περίπου 62 ωρών. Και εδώ τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα: Ποιες δομικές ή χημικές αλλαγές προκλήθηκαν στο DNA από αυτή την παρατεταμένη ακτινοβόληση;
Ένα κεντρικό πρόβλημα της επιστήμης σήμερα είναι ότι πολλές υποθέσεις και μοντέλα παρουσιάζονται ως αποδεδειγμένα γεγονότα. Αρχικά αναπτύχθηκαν ως διανοητικά εργαλεία για την ερμηνεία των δεδομένων, τα μοντέλα αυτά αντιμετωπίζονται όλο και περισσότερο ως γεγονότα χωρίς κριτική εξέταση.
Αυτό περιορίζει τον επιστημονικό διάλογο: οι βασικές υποθέσεις σπάνια εξετάζονται, οι εναλλακτικές εξηγήσεις σπάνια εξετάζονται και οι μεθοδολογικές αβεβαιότητες συχνά αποκρύπτονται. Αντί για συνεχή έλεγχο, υπάρχει μια σιωπηρή συναίνεση που σταθεροποιεί τα υπάρχοντα μοντέλα χωρίς να τα εξετάζει κριτικά. Αυτό αποδυναμώνει την ικανότητα της επιστήμης να αξιολογεί ρεαλιστικά τις δικές της παραδοχές και τους περιορισμούς της.
Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην ιολογία και τη γενετική, όπου πολλές υποθέσεις παρουσιάζονται ως βέβαιες, ενώ παραλείπονται αποφασιστικά πειράματα ελέγχου που θα επέτρεπαν την επαλήθευση ή ενδεχομένως την αναίρεση των υποθέσεων.
Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτό και άλλα θέματα μπορείτε να βρείτε στην επιστημονική πλατφόρμα NEXT LEVEL – Wissen neu gedacht.
