Θα ήθελα να καταθέσω μια σειρά από σκέψεις που θα βοηθήσουν να κατανοήσουμε τι συμβαίνει εδώ και μερικά χρόνια στη χώρα μας (και ίσως σε όλες σχεδόν τις ανεπτυγμένες χώρες) όσον αφορά την εργασία, την πρόθεση πίσω από αυτές τις πολιτικές και τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση.
Μόλις πριν από μερικές δεκαετίες, κάθε νέος που εισερχόταν στην αγορά εργασίας κέρδιζε αρκετά χρήματα για να ζει ανεξάρτητα και με αξιοπρέπεια.
Τα χρήματα αυτά τους επέτρεπαν να πληρώνουν το στεγαστικό δάνειο ή το ενοίκιο ενός μέτριου διαμερίσματος, το φαγητό, το ηλεκτρικό ρεύμα, το τηλέφωνο κ.λπ., όλα αυτά που είναι απαραίτητα για την ανεξάρτητη διαβίωση.
Μετά τη σκόπιμη δημιουργία της τελευταίας φούσκας ακινήτων (γύρω στο 2008) και με τη δικαιολογία μιας μεγάλης ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ που προκλήθηκε από τη φούσκα αυτή, εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να εφαρμόσουν εργασιακές μεταρρυθμίσεις που νομιμοποίησαν συνθήκες πρόσληψης που ήταν αδιανόητες μέχρι τότε.
Αυτές οι εργασιακές μεταρρυθμίσεις επέτρεψαν:
– Ελεύθερη απόλυση, με την ενσωμάτωση της αιτίας απόλυσης “Συνεχής και εκούσια μείωση της απόδοσης του εργαζομένου”. Κανένας δικαστής δεν θα αμφισβητήσει ή θα διερευνήσει αυτές τις αιτίες, επιτρέποντας στις εταιρείες, αφού αναγνωρίσουν το άδικο της απόλυσης και καταβάλουν αποζημίωση, να προχωρήσουν στην απόλυση του εργαζομένου.
Πριν από αυτές τις μεταρρυθμίσεις, ήταν πολύ δύσκολο να απολυθεί ένας εργαζόμενος με σύμβαση αορίστου χρόνου χωρίς να έχει διαπράξει ένα πολύ σοβαρό αδίκημα που να δικαιολογεί μια τέτοια απόλυση.
Οι απολύσεις αυτές ήταν απαραίτητες, διότι οι απολυμένοι εργαζόμενοι (με αξιοπρεπείς συνθήκες) αποτελούσαν κακό παράδειγμα και επικίνδυνη αναφορά για τους νεοπροσλαμβανόμενους. Με την απομάκρυνση αυτών των υπαλλήλων, οι νέοι εμποδίζονταν να ρωτήσουν γιατί οι ίδιοι, που εκτελούσαν παρόμοια καθήκοντα με τους αρχαιότερους υπαλλήλους, αμείβονταν με πολύ χαμηλότερους μισθούς.
– Σημαντική μείωση του ποσού της αποζημίωσης απόλυσης για τις απολύσεις, καθιστώντας τις απολύσεις αυτές “πολύ πιο κερδοφόρες” για τις εταιρείες που τις πραγματοποιούν.
– Συμβάσεις À la carte με εντελώς σουρεαλιστικές μορφές συμβάσεων, όπως συμβάσεις ορισμένου χρόνου-διαλείποντος χρόνου, συμβάσεις μερικής απασχόλησης και συμβάσεις με ακανόνιστες ώρες εργασίας.
Πού είναι τα συνδικάτα που ζητούν την κατάργηση αυτών των συμβάσεων;
Δεν φαίνονται πουθενά, ούτε αναμένεται να εμφανιστούν.
Με αυτούς τους νέους τύπους συμβάσεων παρακάμπτεται ο κατώτατος μισθός που προβλέπεται στον “ελάχιστο διεπαγγελματικό μισθό”, ο οποίος, αν και εντελώς ανεπαρκής, είναι πάνω από τους μισθούς που κερδίζουν πολλοί νέοι. Επιτρέπουν επίσης τον σχεδιασμό του προγράμματος του εργαζομένου σχεδόν χωρίς περιορισμούς.
– Κατάργηση εκατομμυρίων θέσεων εργασίας που αντικαθίστανται από νέες τεχνολογίες και αυτοματοποιημένα μηχανήματα, με επακόλουθη φτωχοποίηση πολλών ανθρώπων που απολύονται, και οι νέες αυτές θέσεις εργασίας (που εκτελούνται εξ αποστάσεως ή/και από ρομποτικές μηχανές) να απαλλάσσονται από φόρους που θα αντιστάθμιζαν την απώλεια χρημάτων που εισπράττονται από τις μισθοδοσίες των εργαζομένων που αντικαθίστανται. Τα έσοδα αυτά χρησιμοποιούνται για την πληρωμή των συντάξεων και των δημόσιων υπηρεσιών, όπως η υγεία και η εκπαίδευση.
Με αυτή τη μείωση των φορολογικών εσόδων, ανοίγουν το δρόμο για να δικαιολογήσουν περικοπές στις συντάξεις, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις είναι πολύ υψηλότερες από αυτούς τους άθλιους μισθούς και οι οποίες, για να καταβληθούν, δεν μπορούν να καλυφθούν από τα έσοδα των ενεργών εργαζομένων.
Γνωρίζω νέους που εργάζονται σε πολύ επισφαλείς συνθήκες και δεν κερδίζουν περισσότερα από 900 ευρώ το μήνα, ενώ οι θέσεις εργασίας τους, πριν από το 2008, ήταν αξιόλογες και καλά αμειβόμενες.
Η πρόθεση πίσω από αυτές τις πολιτικές δεν είναι άλλη από την εξάλειψη της μεσαίας τάξης, αφήνοντας πίσω μια μειοψηφία κακοπληρωμένων εργατών-σκλάβων, ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού χωρίς εργασία που θα λαμβάνει έναν καθολικό κατώτατο μισθό, τον οποίο θα λαμβάνει όσο συμπεριφέρεται, κάνει ό,τι του λέει το σύστημα και δεν διαμαρτύρεται, και μια μειοψηφική ελίτ (που προστατεύεται από τους πολιτικούς μας εκπροσώπους) με απεριόριστα προνόμια και πόρους.
Αυτές οι πολιτικές δεν πλήττουν μόνο τους νέους που υποφέρουν από αυτές, αλλά βλάπτουν επίσης σημαντικά τις εύθραυστες οικονομίες των γονέων τους και των άμεσων μελών της οικογένειάς τους που πρέπει να βοηθήσουν τα παιδιά τους να τα βγάλουν πέρα.
Και το ερώτημα που προκύπτει είναι:
Τι μπορούμε να κάνουμε μπροστά σε αυτή την κατάσταση;
Ως λύσεις, θα μπορούσαμε να προτείνουμε:
– Μην συνεργάζεστε με την εκμετάλλευση των εργαζομένων που γνωρίζουμε ότι εργάζονται σε επισφαλείς συνθήκες.
Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στις διαδικτυακές αγορές, οι οποίες μειώνουν σημαντικά τις θέσεις εργασίας και χρησιμοποιούν εργαζόμενους (οδηγούς διανομής) οι οποίοι υφίστανται εκμετάλλευση υπό τις συνθήκες που περιγράφονται παραπάνω. Ας μην κάνουμε αγορές μέσω διαδικτύου, ακόμα και αν είναι ελαφρώς φθηνότερες, αν μπορούμε να αγοράσουμε το προϊόν σε ένα κατάστημα με προσωπικό.
– Η πραγματοποίηση πληρωμών με μετρητά που δεν δημιουργούν τραπεζικές προμήθειες για τους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, δεν επιτρέπουν τον εντοπισμό των αγοραστικών μας συνηθειών και θα αποτρέψουν την εφαρμογή των ψηφιακών νομισμάτων και όλων όσων αυτό συνεπάγεται (CDBCs).
– Όσοι από εμάς εργαζόμασταν πριν από το 2008 έχουμε υποχρέωση να μεταδώσουμε τις εμπειρίες και τις γνώσεις μας σε αυτούς τους νέους, καθώς δεν τις γνωρίζουν και δεν μπορούν να τις φανταστούν και, ως εκ τούτου, δεν θα τις απαιτήσουν. Να τους μεταφέρετε αυτό που ανέφερα στην αρχή του παρόντος εγγράφου (ένας εργαζόμενος πριν από 20 ή 30 χρόνια ήταν οικονομικά ανεξάρτητος) και να τους επισημάνετε ότι η σημερινή κατάσταση είναι αδικαιολόγητη και είναι αποτέλεσμα αποφάσεων που λαμβάνονται από λίγους προνομιούχους στον κόσμο (την κακώς ονομαζόμενη ελίτ), οι οποίοι υποστηρίζονται από πολιτικούς που σε καμία περίπτωση δεν μας εκπροσωπούν.
– Μην αποδέχεστε την κατάσταση λέγοντας αυτό που θέλει το σύστημα να πείτε, “έτσι είναι τα πράγματα και δεν μπορούν να αλλάξουν”. Όταν αποδεχόμαστε την κατάσταση, ασυνείδητα συνεργαζόμαστε μαζί της και η κακώς ονομαζόμενη “ελίτ” δεν παραβιάζει την ελεύθερη βούλησή μας, αφού τα μέτρα αυτά γίνονται αποδεκτά οικειοθελώς. Αν και μπορεί να είναι δύσκολο να το πιστέψουμε, δεν μπορούν να παραβιάσουν την “ελεύθερη βούλησή” μας χωρίς συνέπειες. Απλά σκεφτείτε ότι ακόμη και για να εισάγουν ένα cookie στον υπολογιστή σας, χρειάζονται την έγκριση και τη συγκατάθεσή μας.
Πρέπει να εκφράσουμε τη δυσαρέσκειά μας στους φίλους μας, την οικογένειά μας και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δηλώνοντας ότι ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.
Τέλος, πρέπει να επισημάνουμε ότι βιώνουμε μια σημαντική αλλαγή στο σημερινό σύστημα. Ως αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής, μπορεί να προκύψει μια νέα ανθρωπότητα που θα είναι πολύ πιο δίκαιη και ισότιμη ή ένα δικτατορικό σύστημα που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία.
Το ερώτημα είναι:
Ποιο σύστημα θέλετε για τον εαυτό σας και τα παιδιά σας;
Antonio Pérez
