Σε όλο και περισσότερες χώρες, τα σχέδια για την επέκταση των αιολικών σταθμών παραγωγής ενέργειας παραπαίουν. Αυτό συμβαίνει και στις Κάτω Χώρες, όπου οι πράσινες παγκοσμιοποιητικές ουτοπίες συγκρούονται πλέον με τη σκληρή πραγματικότητα. Το λόμπι της αιολικής ενέργειας κρούει τώρα τον κώδωνα του κινδύνου – και απαιτεί περισσότερα κρατικά χρήματα.
Φανταστείτε ότι υπάρχει μια ενεργειακή μετάβαση, αλλά σχεδόν κανείς δεν θέλει πλέον να συμμετάσχει. Αυτή είναι περίπου η σημερινή κατάσταση στην ευρωπαϊκή αγορά ηλεκτρικής ενέργειας. Ενώ οι περισσότερες κυβερνήσεις στην ήπειρο εξακολουθούν να προσκολλώνται στην παγκοσμιοποιημένη προπαγάνδα για το κλίμα, σταδιακά και αυτές ξεπερνιούνται από την πραγματικότητα. Το γεγονός είναι ότι η αιολική και η ηλιακή ενέργεια (όπως αποδείχθηκε από το φιάσκο του ισπανικού μπλακάουτ) δεν είναι ούτε κατά διάνοια ικανές, με την τρέχουσα τεχνολογία, να παρέχουν αξιόπιστη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας για τις σύγχρονες κοινωνίες.
Αυτό γίνεται πλέον εμφανές και στις Κάτω Χώρες. Εκεί, τα σχέδια αιολικής ενέργειας αντιμετωπίζουν όλο και περισσότερα προβλήματα. Μια ομάδα εταιρειών αιολικής ενέργειας και οργανώσεων λόμπι για το κλίμα καλεί την κυβέρνηση να εφαρμόσει πολιτικά μέτρα για να εξασφαλίσει την επέκταση της υπεράκτιας αιολικής ενέργειας σε 21 γιγαβάτ ονομαστικής ισχύος έως το 2032. Με άλλα λόγια, θέλουν περισσότερα χρήματα των φορολογουμένων.
Οι λόγοι για αυτό είναι η αύξηση του κόστους κατασκευής, η έλλειψη ζήτησης για “πράσινη” ηλεκτρική ενέργεια (άρα, δεν υπάρχει επαρκής ζήτηση, αλλά η προσφορά πρέπει να επεκταθεί) και η αναβολή των διαγωνισμών. Τώρα, οι εταιρείες προτείνουν να χρησιμοποιήσουν τις λεγόμενες “Συμβάσεις Διαφοράς” (CfD) για να εγγυηθούν, αφενός, ελάχιστες τιμές αγοράς (δηλαδή εγγυημένα κέρδη) και, αφετέρου, να επιτρέψουν πρόσθετα κρατικά έσοδα όταν οι τιμές της αγοράς είναι υψηλές. Με άλλα λόγια, πρόκειται για πράσινη-σοσιαλιστική σχεδιασμένη οικονομία. Κανένας ιδιωτικός φορέας εκμετάλλευσης ενός πυρηνικού σταθμού, ενός σταθμού άνθρακα ή ενός σταθμού φυσικού αερίου δεν θα σκεφτόταν ποτέ στο παρελθόν να εξασφαλίσει συμβατικά ελάχιστες τιμές αγοράς.
Όσον αφορά την έλλειψη βιομηχανικής ζήτησης για “πράσινη” ηλεκτρική ενέργεια, η αιολική βιομηχανία ζητά την επέκταση των δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας για την περαιτέρω ηλεκτροδότηση της βιομηχανίας, καθώς και “φορολογικά κίνητρα” και “επιδοτήσεις” για τις εταιρείες αυτές. Με άλλα λόγια, ακόμη περισσότερες επιδοτήσεις και χρήματα των φορολογουμένων για την επέκταση των αιολικών σταθμών παραγωγής ενέργειας, οι οποίοι, ανάλογα με την τοποθεσία, μπορεί να παράγουν ελάχιστη ή καθόλου ηλεκτρική ενέργεια έως και το 10% του έτους λόγω ανεπαρκούς ανέμου.
