Πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια, έπεσα πάνω σε ένα βιβλίο της Γαλλίδας συγγραφέως Anne Givaudan για μια παγκόσμια κυβέρνηση. Όλα όσα αναφέρονταν σε αυτό το βιβλίο, όχι και τόσο εύχρηστου μεγέθους Α4, μου ήρθαν ως αποκάλυψη αλλά και μου προκάλεσαν αναγνώριση. Αισθάνθηκα ότι αποκαλύφθηκε μια αλήθεια για ένα παγκόσμιο σχέδιο με στόχο την καταστροφή της ανθρωπότητας και την κατάληψη του πλανήτη Γη.
Ωστόσο, αυτό που αποκάλυψε αυτό το βιβλίο είναι ότι θα ήταν πολύ απλό να σκεφτούμε ότι αν υπάρχει σήμερα μια παγκόσμια κυβέρνηση, δεν είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτήν. Όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι και το κάναμε δυνατό, και με τον τρόπο μας συνεργαστήκαμε, επειδή η ανθρωπότητα έχει ξεχάσει την ελεύθερη αυθαιρεσία και την αξιοπρέπειά της!
Αυτό που τονιζόταν σε εκείνο το βιβλίο ήταν ότι “όσο ένα μέρος μας παραμένει στη δουλοπαροικία, θα υπάρχει μια θέση σε αυτή τη γη για μια τέτοια οργάνωση, όπως τη βλέπετε εσείς. Οι άνθρωποι που αποτελούν τον πυρήνα της παγκόσμιας κυβέρνησης είναι το αποτέλεσμα των αδυναμιών και των ασαφειών σας. Παίρνουν τις δυνάμεις τους από την ανικανότητά σας να αντιληφθείτε τη συνωμοσία που λαμβάνει χώρα σε παγκόσμια κλίμακα λόγω της τεμπελιάς και των παιδαριωδών τρόπων της ατομικής διαδικασίας σκέψης”.
Αν η παγκόσμια κυβέρνηση έχει συσταθεί για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και αν σήμερα έχει φτάσει σε μια ανοιχτή φάση της ανάπτυξής της, είναι επειδή ένα μέρος μας το ήθελε έτσι. Είναι σημαντικό να μην το “πολεμήσουμε” ή να το “κρίνουμε”, αλλά να το γνωρίσουμε, ώστε να μην λέμε πλέον ΝΑΙ στο απαράδεκτο, ώστε να μην απλώνουμε πλέον το χέρι σε κάτι που κατά βάθος αρνούμαστε. Το να γνωρίζουμε, σημαίνει να πειραματιζόμαστε με την εμπιστοσύνη, όχι την τυφλή εμπιστοσύνη, αλλά εκείνη που δεν αγνοεί αυτό που συμβαίνει- εκείνη που, έχοντας επίγνωση των πιθανών χειρισμών, δέχεται να παίξει το παιχνίδι με τα δικά της χαρτιά και όχι με ψεύτικα χαρτιά.
Αυτό που διάβασα τότε, πριν από σαράντα χρόνια, είναι τώρα στο φως και μου προκαλεί ανατριχίλα λόγω της ακρίβειάς του. “… τα όντα της εξουσίας δεν επιδιώκουν να μας αφαιρέσουν τη φυσική μας ελευθερία, ξέρουν πώς να δημιουργούν επιδημίες, να μας κάνουν να αμφιβάλλουμε ο ένας για τον άλλον, να εγκαθιδρύουν νέες λατρείες και να θέτουν τις παλιές στην υπηρεσία τους…”. Τι σας θυμίζει αυτό;
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ωστόσο, ότι ο εφησυχασμός της ανθρωπότητας στη γη, η έλλειψη συνείδησης και η χαρακτηριστική ανεύθυνη στάση της να τα αφήνει να συμβαίνουν και να “τα κάνω για μένα, ούτε με νοιάζει να αναλάβω καμία ευθύνη” κατέστησαν δυνατή τη σημερινή δουλοπαροικία μας. Χωρίς αμφιβολία, μας διδάσκουν τι να σκεφτόμαστε, πώς να συμπεριφερόμαστε, πώς να υπακούμε, πώς να αποδεχόμαστε την αδικία. Πώς οι κυβερνήσεις μας και κάθε πιθανός θεσμός, που θα έπρεπε να στοχεύουν στην κοινή ευημερία μέσα από αυτό που είναι επωφελές για όλους, με άλλα λόγια αυτό που επιτυγχάνεται με την ιδιότητα του πολίτη, τη συλλογική δράση και την ενεργό συμμετοχή στο πεδίο της πολιτικής και της δημόσιας υπηρεσίας, οδεύουν προς μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, αυτή της μείωσης των ανθρώπων σε υποταγμένους και εύπιστους, καθώς λαμβάνουν κάθε απόφαση στη θέση μας. Όχι για το καλό μας, αλλά προς όφελος λίγων.
Αυτοί οι λίγοι είναι όντα των οποίων το εγώ είναι πλήρως υπεύθυνο, αλλά υπάρχει μια ομοιότητα με όλους μας. Η παρουσία τους είναι εκεί για να ενισχύσει την ωριμότητά μας και να επιτρέψει τελικά τη φανταστική ελεύθερη αυθαιρεσία μας να χρησιμοποιηθεί για αυτή τη διαδικασία ωρίμανσης. Εκμεταλλεύονται την πολύ μικρή φυσική και συναισθηματική αντίσταση ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων και σχηματίζουν μια ισχυρά διαμορφωμένη οργάνωση με τις εκτεταμένες προεκτάσεις που μπορούμε τώρα να παρατηρήσουμε μέσα στο πολιτικό, επιστημονικό, οικονομικό, ακόμη και θρησκευτικό περιβάλλον.
Ας μην ξεγελιόμαστε: έχουμε μέσα μας τις ίδιες βλαβερές παρορμήσεις, αν και όταν χαμηλώνουμε την επιφυλακή μας και συντονιζόμαστε με το “μήκος κύματος” τους. Εκεί είναι που αυτά τα όντα παίρνουν τη δύναμή τους: στη δική μας σκοτεινή ενεργειακή δεξαμενή.
Όπως ο καθένας από εμάς, ο Κόσμος φέρει τις ρίζες του καλού και του κακού, αλλά, πάνω απ’ όλα και χωρίς αμφιβολία, φέρει επίσης, πέρα από αυτή τη δυαδικότητα, τη λέξη Αγάπη με κεφαλαίο γράμμα. Μπορούμε λοιπόν και πρέπει να σταματήσουμε να τροφοδοτούμε τους λεπτούς ή όχι και τόσο λεπτούς μηχανισμούς αυτής της μηχανής. Με αντίσταση, όχι με πολεμική διάθεση, με συμπόνια, όχι με κριτική διάθεση, με αποφασιστικότητα, όχι με αναποφασιστικότητα. Αν επιλέξουμε το Φως, ας αντισταθούμε στην ψυχική κυριαρχία στην οποία υποβαλλόμαστε, στέλνοντας καλές “δονήσεις”, αυξάνοντας το “μήκος κύματος” μας μέσω της θετικής σκέψης, μέσω υγιεινών καθημερινών πρακτικών, συμπεριλαμβανομένης της διατροφής, αντιστεκόμενοι στο δέλεαρ των τροφίμων που έχουν σκόπιμα αλλοιωθεί ή μολυνθεί. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να αντισταθούμε στον μοχλό του φόβου που σκόπιμα πυροδοτείται μέσω ψεύτικων ειδήσεων που περιλαμβάνουν το κλίμα, το χρήμα, την πολιτική, τους εμφυτευμένους ιούς. Ο φόβος αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό μας σύστημα και αμβλύνει τη συνείδησή μας, ενώ παράλληλα δημιουργεί κολοσσιαίες περιουσίες.
