Επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον περισσότερο απ’ ό,τι συνειδητοποιούμε. Κάθε λέξη που λέμε, κάθε χειρονομία που κάνουμε, κάθε βλέμμα που περνάει από το πρόσωπό μας, έχει βάρος. Μερικές φορές είναι ανεπαίσθητο, σχεδόν αόρατο τη στιγμή, αλλά παραμένει. Ένα χαμόγελο, μια ευγενική λέξη, μια μικρή πράξη υπομονής μπορεί να κυματιστεί προς τα έξω με τρόπους που μπορεί να μη δούμε ποτέ, και το ίδιο ισχύει και για την ψυχρότητα, την πικρία ή τα απρόσεκτα λόγια. Αφήνουν κι αυτά το σημάδι τους.
Ζούμε σε έναν κόσμο που συχνά μας λέει ότι είμαστε ανίσχυροι απέναντι σε τεράστια συστήματα, διεφθαρμένους ηγέτες ή συγκλονιστικά γεγονότα, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχουμε τη δύναμη να διαμορφώνουμε την ατμόσφαιρα γύρω μας, να ανυψώνουμε ή να ρίχνουμε, να θεραπεύουμε ή να πληγώνουμε.
Είναι εύκολο να το υποτιμήσουμε αυτό, να φανταστούμε ότι μόνο οι “μεγάλες” πράξεις έχουν σημασία, αλλά συχνά είναι μόνο ο τόνος της παρουσίας μας που αφήνει τη βαθύτερη εντύπωση- ο τρόπος που ακούμε, ο τρόπος που ενθαρρύνουμε, ο τρόπος που επιλέγουμε να μην επιτεθούμε όταν θα μπορούσαμε.
Αν υπάρχει μια ευθύνη που ανήκει σε όλους μας, αυτή είναι αυτή: να έχουμε συνείδηση του αποτυπώματος που αφήνουμε πίσω μας, να στοχεύουμε, όσο καλύτερα μπορούμε, να αφήνουμε τους ανθρώπους ελαφρύτερους και όχι βαρύτερους επειδή διέσχισαν τον δρόμο μας. Αν μπορούσαμε όλοι να αναγνωρίσουμε τη δύναμή μας να το κάνουμε αυτό και ζούσαμε με αυτό κατά νου, ο κόσμος θα ήταν ήδη ένα πολύ διαφορετικό μέρος.
