Για δεκαετίες, η επικρατούσα άποψη στην ογκολογία χαρακτήριζε τον καρκίνο ως μια γενετική ασθένεια που οφείλεται σε μεταλλάξεις του DNA, μια προοπτική που έχει καθορίσει τη χρήση δισεκατομμυρίων διλαρίων σε έρευνα και στρατηγικές θεραπείας. Ωστόσο, ο Thomas Seyfried, καθηγητής βιολογίας με πάνω από 30 χρόνια εμπειρίας στην έρευνα για τον καρκίνο, αμφισβητεί αυτό το δόγμα. Η θεωρία του είναι ότι ο καρκίνος δεν είναι μια πρωτίστως γενετική ασθένεια αλλά μεταβολική, που έχει τις ρίζες της στα κατεστραμμένα μιτοχόνδρια. Στοχεύοντας στις κυτταρικές μονάδες παραγωγής ενέργειας του οργανισμού, ελπίζει είναι να προσφέρει μια καλύτερη κατανόηση του τρόπου πρόληψης και αντιμετώπισης της νόσου με μη τοξικό τρόπο.
Το βασικό επιχείρημα του Seyfried είναι ότι ο καρκίνος ξεκινά από κατεστραμμένα μιτοχόνδρια και όχι από γενετικές μεταλλάξεις. Υποστηρίζει ότι η βλάβη στο DNA, η οποία συχνά αναφέρεται ως αιτία του καρκίνου, είναι το σύμπτωμα ενός βαθύτερου προβλήματος: της μιτοχονδριακής δυσλειτουργίας. Όταν τα μιτοχόνδρια –τα οργανίδια που είναι υπεύθυνα για την παραγωγή ενέργειας μέσω της οξειδωτικής φωσφορυλίωσης– διαταράσσονται, τα κύτταρα επιστρέφουν σε μια αρχαία οδό ζύμωσης, καίγοντας γλυκόζη και γλουταμίνη χωρίς οξυγόνο. Αυτή η μεταβολική μετατόπιση, γνωστή ως φαινόμενο Warburg, οδηγεί σε ανεξέλεγκτη κυτταρική ανάπτυξη, χαρακτηριστικό γνώρισμα του καρκίνου. Η έρευνα του Seyfried καταδεικνύει ότι κύτταρα με κατεστραμμένο DNA αλλά υγιή μιτοχόνδρια δεν αναπτύσσουν καρκίνο, ενώ κύτταρα με υγιές DNA αλλά κατεστραμμένα μιτοχόνδρια αναπτύσσουν, υπογραμμίζοντας τον κομβικό ρόλο των μιτοχονδρίων στην εμφάνιση του καρκίνου.
Η θεωρία αυτή βασίζεται στο έργο του Otto Warburg, ο οποίος κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1931 για την παρατήρηση ότι τα καρκινικά κύτταρα ζυμώνουν τη ζάχαρη ακόμη και παρουσία οξυγόνου. Ο Warburg πίστευε ότι ο καρκίνος ήταν μια μεταβολική ασθένεια, μια άποψη που ο Seyfried αναβιώνει και επεκτείνει. Η σύγχρονη επιστήμη αγνόησε σε μεγάλο βαθμό τη θεωρία του Warburg υπέρ της θεωρίας της σωματικής μετάλλαξης, αλλά ο Seyfried υποστηρίζει ότι αυτό ήταν λάθος. Επισημαίνει το έργο του βιολόγου Michael Levin, η έρευνα του οποίου υποδηλώνει ότι ο καρκίνος είναι μια ασθένεια αποτυχημένης βιοηλεκτρικής σηματοδότησης, αμφισβητώντας περαιτέρω το γενετικό μοντέλο. Η ενιαία άποψη του Seyfried είναι ότι όλοι οι καρκίνοι, ανεξάρτητα από το όργανο που προσβάλλουν (π.χ. μαστός, πνεύμονας, εγκέφαλος), είναι κατά βάση μία ασθένεια που προκαλείται από μιτοχονδριακή δυσλειτουργία. Οι τρέχουσες ιατρικές προσεγγίσεις, οι οποίες αντιμετωπίζουν τους όγκους με βάση την θέση τους, αντιμετωπίζουν έτσι τα συμπτώματα και όχι τη βασική αιτία.
Γιατί το γενετικό μοντέλο υπολείπεται
Η κριτική του Seyfried στο γενετικό μοντέλο είναι αιχμηρή. Σημειώνει ότι, παρά τα δισεκατομμύρια που δαπανώνται για τον “πόλεμο κατά του καρκίνου”, ο επιπολασμός της νόσου αυξάνεται: 1.676 άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά από καρκίνο στις ΗΠΑ, και νέοι, φαινομενικά υγιείς άνθρωποι διαγιγνώσκονται συχνότερα από ποτέ. Ακόμη και κληρονομικά γονίδια καρκίνου όπως το BRCA1, που συχνά αναφέρονται ως απόδειξη του γενετικού μοντέλου, συνδέονται με τη μιτοχονδριακή δυσλειτουργία. Αυτά τα γονίδια επηρεάζουν τις μιτοχονδριακές πρωτεΐνες στην αλυσίδα μεταφοράς ηλεκτρονίων, που είναι το κλειδί για την παραγωγή ενέργειας, αυξάνοντας τον κίνδυνο καρκίνου, αλλά δεν τον προκαλούν άμεσα χωρίς μιτοχονδριακή δυσλειτουργία. Ο Seyfried υποστηρίζει ότι η εστίαση στη γενετική αλληλουχία και στα εμβόλια κατά του καρκίνου με mRNA δεν έχει νόημα αν η ρίζα του καρκίνου βρίσκεται στο μεταβολισμό.
Τι βλάπτει τα μιτοχόνδρια;
Ο Seyfried εντοπίζει πολυάριθμους παράγοντες που βλάπτουν τη μιτοχονδριακή λειτουργία, συμβάλλοντας στην πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου. Σε αυτούς περιλαμβάνονται τα υπερ-επεξεργασμένα τρόφιμα, οι δίαιτες με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες σε ακατάλληλες περιόδους, η αντίσταση στην ινσουλίνη, οι χρόνιες φλεγμονές, η έλλειψη άσκησης, ο κακός ύπνος, οι χημικές τοξίνες, τα βαρέα μέταλλα, η μούχλα, τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία (π.χ. Wi-Fi, 5G), το χρόνιο στρες, οι ιοί (π.χ. HPV, ηπατίτιδα) και το τεχνητό μπλε φως. Αυτοί οι στρεσογόνοι παράγοντες διαταράσσουν την ικανότητα των μιτοχονδρίων να παράγουν ενέργεια αποδοτικά, θέτοντας τις βάσεις για μεταβολική δυσλειτουργία και, τελικά, για καρκίνο.
Μια μεταβολική προσέγγιση στη διαχείριση του καρκίνου
Ο Seyfried αναγνωρίζει ότι οι συνήθεις θεραπείες όπως η χημειοθεραπεία, η ακτινοβολία, η ανοσοθεραπεία και η χειρουργική επέμβαση μπορούν να σώσουν ζωές, αλλά συχνά προκαλούν σοβαρές μακροχρόνιες βλάβες. Στηρίζει τη χρήση της μεταβολικής θεραπείας για την αρχική αποδυνάμωση των όγκων, καθιστώντας τη χημειοθεραπεία ή την ανοσοθεραπεία χαμηλών δόσεων πιο αποτελεσματική. Ωστόσο, συμβουλεύει έντονα κατά της ακτινοβολίας του εγκεφάλου, καθώς απελευθερώνει γλυκόζη και γλουταμίνη, τροφοδοτώντας τους όγκους του εγκεφάλου. Ο Seyfried βλέπει τη μεταβολική θεραπεία ως ασφαλέστερη και αποτελεσματικότερη, ωστόσο παραμένει αγνοημένη επειδή στερείται δυνατοτήτων κέρδους – η νηστεία και η κέτωση, για παράδειγμα, δεν είναι προσοδοφόρες για την ιατρική βιομηχανία.
Η θεραπευτική στρατηγική του Seyfried στοχεύει στην εξάρτηση των καρκινικών κυττάρων από τη γλυκόζη και τη γλουταμίνη, τις οποίες χρησιμοποιούν για τη ζύμωση λόγω των κατεστραμμένων μιτοχονδρίων τους. Η προσέγγισή του περιλαμβάνει διατροφική κέτωση μέσω κετογονικής δίαιτας ή νηστείας που λιμοκτονεί τα καρκινικά κύτταρα, καθώς δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν αποτελεσματικά κετόνες ή λίπος για καύσιμο. Σε αυτό προσθέτει τη στόχευση της γλουταμίνης, ενός αμινοξέος από το οποίο εξαρτώνται τα καρκινικά κύτταρα. Ωστόσο, δεν συνιστάται η μακροχρόνια εξάλειψη λόγω του ρόλου της γλουταμίνης στη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, και στη συνέχεια η υπερβαρική θεραπεία οξυγόνου (HBOT). Η HBOT είναι μια ιατρική θεραπεία που περιλαμβάνει την αναπνοή 100% οξυγόνου σε περιβάλλον υπό πίεση, συνήθως σε πίεση υψηλότερη από την ατμοσφαιρική πίεση στο επίπεδο της θάλασσας. Η θεραπεία έχει σχεδιαστεί για να αυξήσει την ποσότητα του οξυγόνου που διαλύεται στο αίμα, ενισχύοντας έτσι την παροχή οξυγόνου στους ιστούς σε όλο το σώμα. Η HBOT χρησιμοποιείται για τη θεραπεία μιας ποικιλίας ιατρικών καταστάσεων με την προώθηση της επούλωσης, τη μείωση της φλεγμονής και την αντιμετώπιση ζητημάτων που σχετίζονται με την υποξία (χαμηλά επίπεδα οξυγόνου) ή την ισχαιμία (μειωμένη ροή αίματος). Σε συνδυασμό με την κέτωση και τον περιορισμό της γλυκόζης, η HBOT πλημμυρίζει τους όγκους με οξυγόνο, ωφελώντας τα φυσιολογικά κύτταρα, ενώ παράλληλα σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα, τα οποία δεν μπορούν να διαχειριστούν το οξειδωτικό στρες.
Δυστυχώς, η υιοθέτηση της μεταβολικής θεραπείας αντιμετωπίζει σημαντικά εμπόδια. Δεν αποτελεί μέρος της συνήθους περίθαλψης, δεν διαθέτει κωδικούς χρέωσης και οι γιατροί κινδυνεύουν να χάσουν την άδειά τους εάν παρεκκλίνουν από τις επίσημες κατευθυντήριες γραμμές. Το ιατρικό σύστημα, υποστηρίζει ο Seyfried, δίνει προτεραιότητα στη θεραπεία έναντι της πρόληψης, μια αποσύνδεση που είναι εμφανής το 2025, καθώς οι πρωτοβουλίες με επίκεντρο τη γενετική εξακολουθούν να κυριαρχούν στη χρηματοδότηση.
Πρόληψη μέσω της μιτοχονδριακής υγείας
Η γνώμη του Seyfried είναι ότι δεν παθαίνεις καρκίνο αν τα μιτοχόνδρια σου είναι υγιή. Δίνει έμφαση στην έγκαιρη πρόληψη μέσω αλλαγών στον τρόπο ζωής για την προστασία των μιτοχονδρίων, όπως διαλείπουσα νηστεία και νηστεία με νερό, ύπνος υψηλής ποιότητας, εποχιακές τροφές ολικής αλέσεως, εξάλειψη των σπορέλαιων και των εξαιρετικά επεξεργασμένων τροφών, περιορισμός του αλκοόλ/ναρκωτικών/καπνίσματος, καθημερινή έκθεση στο ηλιακό φως, γείωση, προστασία από το μπλε φως, άσκηση, έκθεση στο κρύο, σάουνα, διαλογισμός, οδοντική υγιεινή, περιορισμός ηλεκτρομαγνητικών πεδίων, κατανάλωση θαλασσινών 3-5 φορές την εβδομάδα, περπάτημα 7.500-10.000 βημάτων, ρινική αναπνοή κ.λπ.
Υπάρχει τέτοια ανάγκη για μια πραγματική ανοικτή επιστημονική συζήτηση για την προώθηση της γνώσης, συγκρίνοντας τα αποτελέσματα αντί να στηριζόμαστε στο δόγμα.
Ο καρκίνος ως μεταβολική ασθένεια: Για την προέλευση, τη διαχείριση και την πρόληψη του καρκίνου
