In een overzichtsartikel van Popov et al. uit 2019 wordt elektronenmicroscopie (EM) beschreven als een van de belangrijkste en meest gebruikte methoden voor het identificeren en karakteriseren van nieuwe virussen. Deze beoordeling vereist echter een gedifferentieerde overweging, vooral met betrekking tot de specificiteit van structurele bevindingen.
Hieronder staan twee elektronenmicrofoto’s uit dit overzichtsartikel.
Figuur C:
Ophoping van virionen van het Fako-virus (diameter ongeveer 45 nm) in een geïnfecteerde C6/36-cel.
Figuur D:
Virionen (diameter ongeveer 45 nm) van het bannavirus (stam JKT-6423), genus Seadornavirus, subfamilie Sedoreovirinae, in het cytoplasma van een geïnfecteerde C6/36-cel. Pijlpunten markeren een doorsnede van de celkern. Schaal = 100 nm.
Onafhankelijke wetenschappers van het Virology Controls Studies Project voorzagen NEXT LEVEL van elektronenmicroscoopbeelden van Vero-E6 celculturen om te onderzoeken in hoeverre de experimentele opstelling zelf structurele veranderingen in de cellen veroorzaakt. De beelden die op deze manier verkregen werden, zouden ook gebruikt worden voor AI-ondersteunde beeldanalyses en trainingsdatasets. Het experiment bestond uit een voorbereidende fase waarin de cellen werden ontdooid en verschillende keren gepasseerd totdat een stabiele en morfologisch onopmerkelijke toestand was bereikt. Dit werd gevolgd door twee experimentele fasen die alleen verschilden in de concentratie foetaal runderserum (FBS) in het kweekmedium.
De volgende elektronenmicrofoto is van een Vero E6-celkweek die vijf dagen is behandeld met een groeimedium dat 10% FBS bevat.
Ongeacht de verschillen tussen de gebruikte cellijnen (C6/36-cellen versus Vero-E6-cellen) en mogelijke afwijkingen in de grootte van de waargenomen structuren, kunnen morfologisch vergelijkbare bolvormige deeltjes worden herkend op de elektronenmicrofoto’s. Er werd geen “viraal materiaal” toegevoegd aan de Vero-E6-cellen. Benadrukt moet worden dat er op geen enkel moment “viraal materiaal” is toegevoegd aan de Vero-E6 celculturen. De waargenomen bolvormige structuren zijn daarom blijkbaar uitsluitend het resultaat van de experimentele opzet en de celkweekomstandigheden. Het Vero-E6 celexperiment vertegenwoordigt dus een klassiek en essentieel negatief controle-experiment in virologisch onderzoek. Het illustreert dat virusachtige structuren die zichtbaar zijn onder de elektronenmicroscoop niet per se kunnen worden geïnterpreteerd als bewijs voor de aanwezigheid van een virus, maar altijd moeten worden geëvalueerd in de context van geschikte controles.
Dergelijke controle-experimenten worden niet consequent uitgevoerd en gedocumenteerd in virologische studies, of niet in een voldoende systematische vorm. Hierdoor bestaat het risico dat morfologische bevindingen van elektronenmicroscopie verkeerd geïnterpreteerd worden en dat structurele artefacten of intrinsieke cellulaire structuren ten onrechte geïnterpreteerd worden als virusdeeltjes.
Conclusie: Leiden deze bevindingen tot het in twijfel trekken van eerdere conclusies in de virologie?
Meer informatie over dit en andere onderwerpen is te vinden op het wetenschapsplatform NEXT LEVEL – Wissen neu gedacht.
