We rapporteren de langst gedocumenteerde persistentie van mRNA-vaccincomponenten tot nu toe, onafhankelijk bevestigd in meerdere laboratoria, biospecimens en tijdstippen met behulp van verschillende analysemethoden.
NICOLAS HULSCHER, MPH 2 FEB 2026
Jarenlang werd het publiek verteld dat mRNA-vaccinmaterialen binnen enkele dagen tot weken zouden afbreken – snel afgebroken, biologisch vergankelijk en niet in staat tot persistentie op lange termijn. Deze aanname vormde wereldwijd de wettelijke garanties, de publieke berichtgeving en de veiligheidsverwachtingen. Miljarden mensen over de hele wereld kregen deze injecties op basis van de bewering dat het genetisch materiaal snel uit het lichaam zou verdwijnen.
Vandaag valt dat verhaal in duigen – na een gecoördineerd onderzoek in meerdere landen waarbij de McCullough Foundation, het INMODIA laboratorium (Duitsland), het Gemeentelijk Ziekenhuis Dresden-Friedrichstadt (Duitsland), Neo7Bioscience en samenwerkende onafhankelijke laboratoria betrokken waren.
Het resulterende artikel, getiteld “Unprecedented Persistence of Vaccine mRNA, Plasmid DNA, Spike Protein, and Genomic Dysregulation Over 3.5 Years Post-COVID-19 mRNA Vaccination” (Ongekende persistentie van mRNA, plasmide DNA, spikeiwit en genomische dysregulatie na vaccinatie), presenteert voor zover wij weten het meest uitgebreide casusverslag van COVID-19-vaccinschade tot nu toe – met >40 bezoeken aan de spoedeisende hulp, >200 gesprekken met specialisten in 18 medische disciplines, >100 laboratoriumonderzoeken, >100 beeldvormingsonderzoeken en seriële bloed- en weefselmonsters uitgevoerd op meerdere tijdstippen gedurende meer dan 3,5 jaar.
De bevindingen onthullen longitudinaal moleculair bewijs dat vaccin-afgeleid mRNA, plasmide DNA-fragmenten en spike-eiwit meer dan 3,5 jaar na vaccinatie kunnen persisteren in menselijk bloed en weefsel – onafhankelijk bevestigd door meerdere laboratoria die verschillende analytische methoden gebruiken.
SARS-CoV-2-infectie werd effectief uitgesloten: nucleocapside-antilichamen bleven negatief op vijf afzonderlijke tijdstippen en in drie onafhankelijke laboratoria, en nucleocapside-eiwit was afwezig in weefselmonsters ondanks de aanwezigheid van spike-eiwitafzetting.
Casus Presentatie
We maken melding van een 55-jarige man die drie doses van het Pfizer-BioNTech COVID-19 mRNA-vaccin ontving en vervolgens progressieve multi-orgaandisfunctie ontwikkelde die overeenkomt met het post-COVID-19-vaccinsyndroom (PCVS), waarbij cardiopulmonale, neurologische, musculoskeletale, gastro-intestinale, autonome, otolaryngologische, audiovestibulaire, immuun-, oftalmologische, dermatologische en psychiatrische domeinen betrokken waren. Klinische manifestaties waren onder andere: longemboli; vertraagde MRI-bevestigde myocarditis; neurocognitieve stoornissen; small fiber neuropathie; autonome disfunctie; myalgie; chronische pancreas- en gastro-intestinale betrokkenheid; verergerd oorsuizen met perceptief gehoorverlies; stemdysfagie en dysfonie; oogheelkundige stoornissen; chronische dermatologische ontsteking; en angst/depressie. De casus werd geëvalueerd door middel van een uniek uitgebreid longitudinaal, multi-domein klinisch onderzoek dat moleculaire, immunologische, genetische, proteomische, transcriptomische en weefselgebaseerde analyses omvatte om ziektemechanismen te karakteriseren en alternatieve etiologieën uit te sluiten.
Uitgebreide diagnostische evaluatie
Na >40 bezoeken aan de spoedeisende hulp en >200 polikliniekbezoeken onderging de patiënt >100 niet-routinematige laboratoriumonderzoeken en >100 beeldvormende/functionele onderzoeken. Deze evaluatie sloot systematisch onderliggende etiologische mechanismen uit in infectieuze, auto-immuun, reumatologische, endocriene, genetische, hematologische, kwaadaardige, toxische/medicatiegerelateerde, cardiovasculaire/vasculaire, metabolische en primaire neurologische domeinen. Testen bleven grotendeels niet-diagnostisch. Na de diagnose myocarditis werd een mogelijke ongedocumenteerde/gediagnosticeerde asymptomatische infectie die zich manifesteerde als Long COVID vermoed en werd serologie toegepast; onverwachte resultaten gaven aanleiding tot uitgebreide immuun- en weefseltests op spike- en vaccin-afgeleide componenten. SARS-CoV-2 nucleocapside antilichamen waren negatief op vijf afzonderlijke tijdstippen tussen 809-1.433 dagen na vaccinatie, bevestigd door drie onafhankelijke laboratoria. De patiënt blijft nucleocapsid negatief met aanhoudend verhoogde spike antilichaam niveaus (4.553 U/mL) 1.433 dagen na de laatste vaccinatie.
Monsters verzamelen en analysemethoden
Bloed- en huidweefselmonsters werden verkregen op meerdere tijdstippen tussen 852-1.364 dagen na de laatste Pfizer-BioNTech COVID-19 mRNA-vaccinatie. Tot de geanalyseerde biologische compartimenten behoorden plasma, circulerende exosomen, perifere mononucleaire bloedcellen (PBMC’s) en huidweefsel. De monsters werden geëvalueerd in meerdere onafhankelijke laboratoria met verschillende analytische methodologieën, waaronder ELISA, geautomatiseerde immunohistochemie, RT-PCR, standaard PCR met bevestiging van Sanger-sequencing, genoomsequencing, transcriptomische profilering en kwantitatieve massaspectrometrie.
Persistent circulerend spike-eiwit en van vaccin afgeleid mRNA
Op 852 dagen na de vaccinatie identificeerden bloed-gebaseerde immuuntesten detecteerbaar SARS-CoV-2 S1-eiwit binnen klassieke en niet-klassieke monocytensubgroepen met bijbehorende cytokine- en immuunmarkerafwijkingen.
Op 1.173 dagen na de vaccinatie detecteerde hooggevoelige ELISA vrij Wuhan spike-eiwit in plasma (129,0 ± 4,1 fg/mL) en in circulerende exosomen (11,6 ± 0,1 fg/mL).
Op 1.284 dagen identificeerde RT-PCR van het vaccin afgeleid spike-mRNA in circulerende exosomen, terwijl PBMC RNA negatief bleef na DNase-behandelde extractie en ampliconspecifieke PCR gericht op drie ORF-gebieden van de spike (S1-S3).
Serologische profilering op 1.173 en 1.284 dagen na de vaccinatie toonde aanhoudend verhoogde spike-specifieke IgG4 concentraties (354,4 ± 22,4 ng/mL en 320,2 ± 4,4 ng/mL, respectievelijk), consistent met voortdurende antigene stimulatie en een immuuntolerantie scheve respons.
Persistent spike-eiwit en plasmide DNA in huidweefsel
Seriële huidbiopten op 1.160, 1.249 en 1.364 dagen na de vaccinatie, allemaal van truncal huid binnen gebieden met klinisch actieve ziekte van Grover, waren nucleocapsid negatief en toonden aanhoudende spike-eiwit depositie in endotheelcellen en macrofagen door geautomatiseerde immunohistochemie met histopathologische correlatie. Op 1.364 dagen werd ook spike-eiwit aangetroffen in zenuwvezels.
Het huidbiopt van 1.364 dagen bevatte meerdere plasmide DNA-elementen, waaronder spikegensequenties (S1-S3), ori1/ori2 en de SV40-versterker, wat een duurzame retentie van DNA afkomstig van het vaccin in somatisch weefsel bevestigde door PCR-amplificatie met agarose gel elektroforese en Sanger-sequentiebepaling.
Multi-Omische Analyse
Structurele variantenanalyse met behulp van whole-genome sequencing op 1.277 dagen na vaccinatie onthulde wijdverspreide genomische instabiliteit, met grote duplicaties en deleties die van invloed zijn op EGFR, MYC, ERBB2 en ETV6/RUNX1, terwijl RNA-DNA-vergelijking RNA-only varianten in ribosomale, NMD, small-RNA, epigenetische en TP53 pathways liet zien.
Transcriptomic profiling van volbloed benadrukte oxidatieve stress, vasculaire activering en nucleaire kwetsbaarheid.
Urineproteomics met kwantitatieve massaspectrometrie bevestigde systemische ontsteking met complementoveractivatie (CFH), redoxonevenwichtigheid (PRDX1) en aanhoudende antilichaamresponsen, ondersteund door de risicoallelen HLA-B07:02 en DRB1*11:04.
Conclusie
Dit geval documenteert de langst gerapporteerde in vivo persistentie van vaccin-afgeleide mRNA, plasmide DNA-fragmenten en spike-eiwit na mRNA-vaccinatie, met reproduceerbare detectie in meerdere onafhankelijke laboratoria, verschillende biologische compartimenten en complementaire moleculaire detectiesystemen die zich uitstrekken tot 3,5 jaar na de laatste dosis. Spikeiwit, spike mRNA-sequenties en plasmide backbone-elementen werden geïdentificeerd in zowel immuuncellen als somatisch weefsel, met aanhoudende afwezigheid van SARS-CoV-2 nucleocapside eiwit of antilichamen, waardoor eerdere infectie als bron effectief werd uitgesloten. De convergentie van deze observaties over longitudinale bloed- en weefselmonsters levert het directe bewijs dat genetisch materiaal afgeleid van mRNA-vaccins en de vertaalde eiwitproducten daarvan in vivo kunnen persisteren gedurende jaren na toediening.
Parallel hieraan toonden multi-omische analyses aan dat er sprake was van aanhoudende genomische instabiliteit en transcriptomische ontregeling meer dan 3,5 jaar na vaccinatie, wat suggereert dat persistent vaccin-afgeleid materiaal geassocieerd kan zijn met veranderingen op lange termijn in de genomische en moleculaire pathways van de gastheer.
Deze gegevens betwisten de gangbare aannames over snelle degradatie en kortlevende biologische activiteit van mRNA-vaccinbestanddelen en onderstrepen de noodzaak van gecontroleerde longitudinale studies om prevalentie, mechanismen en klinische gevolgen van persistent vaccin-afgeleid materiaal te bepalen.
